بهش میگم منو برا چی دوست داری؟

     میگه به این خاطر که من هیچ کس رو به غیر از تو ندارم

     میگم آخه اینم شد دلیل؟اینجوری که هر کسی میتونه بیاد جای منو بگیره!

     میگم من دوست دارم منو به خاطر خودم دوست داشته باشی

     خیلی جدی و بدون شوخی میگه:پس باید یه کم اخلاقتو خوب کنی!

 

---

    پ.ن ۱ : و من از دیروز هر وقت به یاد این حرفش میافتام نمیتونم جلوی ختده بی اختیارم رو بگیرم

    پ ن ۲:ولی من میفهمم برا چی دوستش دارم به خاطر همین حرفها و کارهاش.

 

امشب شب تعطیلی بود دلم نمیخواست زود بخوابم روی یکی از فیلمهای جدید سایت کلیک کردم با دیدن نام رخشان بنی اعتماد عزمم برای بیدار ماندن و دیدن مستند روزگار ما جزم شد با باران کوثری عزیز و چند تا از هم سن و سالهاش که برای انتخابات دوره دوم خاتمی تبلیغ میکردند به کوچه ها و خیابانها رفتم به روزهای ارزشمند دانشجویی چانه زدنها با مردم کوچه و خیابان و گفتن از آزادی و برابری  از رو نرفتن با نگاههای سرد و دویدن و دویدن  !

با پیدا شدن رد پای زنهایی که برای انتخابات ریاست جمهوری کاندید شده بودند و مصاحبه با چند تن از این کاندیداها قصه پر درد زندگی زنهایی آغاز شد که اکثرا از خانواده های کم درامد هستند و از شرایط سخت زندگی به تنگ آمده اند و به امید رساندن حرفهاشان به گوش آنکه باید بشنود نا امیدانه کاندید شده اند. کارگردان همراه یکی از این زنان رد صلاحیت شده میشود که با مادر نابینا و دخترش زینب در یکی از محلات پایین شهر تهران زندگی میکند .صاحبخانه عذرشان را با شرمندگی خواسته چرا که باید خانه را برای ورود نوعروسش آماده کندو ماییم و شرح جستجوی این زن جوان با دویست هزار تومان نقدینگی و ماهیانه سی هزار تومان حقوق و هزینه های کمر شکن زندگی!

رخشان بنی اعتماد عزیز میدانم که شاید هرگز خواننده این صفحه نباشی اما کاش میدانستی که چگونه تماشاگرت ویران میشود از دیدن این واقعیتهای تلخی که به تصویر کشیدی از امیدی که در چهره زنان جوانمان تبدیل به یاس و شکست میشود از لمس دستان ناتوانش وقتی که توان پرداخت هزینه هایش را نداردو سر پناهی برای شب را به صبح رساندن از لحظه ای که بانوی قصه ات در هجوم بی امان مشکلات خرد میشود و حتی دیگر به صندوق رای هم نمیرسد تا به نجات دهنده ای رای دهد کاش میدانستم که او این روزها چه میکند؟ او که پس از آنهمه جستجو وقتی آشیانه ای یافت تا بتواند دمی در پناهش آرام گیرد کارش را از دست داد و شما چه هنرمندانه از دریچه لنزهای دوربینت طعم تلخ اشکهایش را به ما چشانیدی انگاری که رنجهای او را  هرگز پایانی نیست  !

    

 

         

آقای همسر دیشب شب خوبی بود مرسی که ما را مورد التفات ملوکانه قرار دادید و با شام ایرانی و خارجیتان سیل محبتتان را به سوی ما روانه کردید از شال اهداییتان امروز بهره برداری شد و بسیار گرمالو تشریف داشتند . فقط گفتن یک نکته لازم به ذکر میباشد و آنهم اینست که زین پس پیش از برگزاری هر گونه مراسم لاو ترکاندنی لطفا از۲۴ سا عت قبل از شروع مراسم خانه را ترک نموده در ساعت مقرر به منزل مراجعه نمایید تا از بروز هر گونه اختلاف نظری از غنی سازی اورانیوم گرفته تا انتخابات آمریکاو غیره ممانعت به عمل آید!

با تقدیم عشق

گیدورا

---

راستی عکس هدیه تان را میگذارم اینجا جهت فرهنگ سازی !

از آوردن نام مناسبت دیشب هم خودداری میکنم تا خدای ناکرده خوانندگان عزیز تصور نکنند که ما در اینجا دچار جو زده گی شده ایم .

دوستان عزیز طی یک عملیات ناجوانمردانه کلا وبلاگ قبلی بنده منفجر شد و هر آنچه که را که در حد توان بود بی سرو ته و آش و لاش به اینجا منتقل نمودیم تا زین پس مواظب رفتار و حرکات خود باشیم!

  

 

طوطی های حیاط ما

 

اینگونه که من

 دوستت میدارم

شوریده وارو پریشان باریدن

بر خزه هاو خیزابها

و به پرچین باغ بسته دری سر نهادن

 و تو را به یاد آوردن

چون شوری در دل که همواره فراموش میشود

حکایت بارانی بیقرار است

اینگونه که من

دوستت میدارم

.

.

.

این شعر همیشه تو روزهای بارونی به یادم میاد فکر کنم مال شمس لنگرودی باشه شایدم همش یادم نیست هر کی یادشه بگه درست نوشتمش یا نه؟

 

غلت میزنه دستهای کوچیکش رو جلوی چشمهاش میگیره چشمهاش چپ میشه داره دستهاش رو کشف میکنه صدای ملچ مولوچ میاد پاهاش رو توی دهنش کرده و با لذت میخوره الان داره گریه میکنه...نه حوصله گریه رو ندارم میتونم بوی شیری که زیر گلوش ریخته رو کاملا حس کنم صورتش رو کاملا به یاد نمیارم ولی تصویر چشمهاش برام واضحه مثل دو تا بادوم همیشه من و اون با هم تنهاییم هیچ کس دیگه ای با ما نیست شاید به این خاطر که کسی دوستمون نداره شایدم به عشق ما حسودیشون میشه خوبیش اینه که هرگز بزرگ نمیشه سالهاست که همینطوری کوچولو مونده شاید چون مامان تنبلی داره بزرگ شه که چی بشه هی بره مدرسه هی درس بخونه ازدواج کنه زور بگه زور بشنوه پسره یا دختر ؟نمیدونم شاید بهتره که پسر باشه اینجوری دنیا براش راحت تر میگذره زن که باشی همش باید بجنگی برای همه چی شاید به خاطر همینه که مردها رو میفرستن سربازی چون میدونند زنها هر روز در حال مبارزه اند ولی تو که نیستی هر چی دوست داری باش پسر یا دختر هر چی عشقته !بغلش میکنم خوابش برده انگشتش رو میمکه لبخند میزنه داره خواب میبینه شاید خواب منو !نمیدونم تا حالا هیچ مردی رویای داشتن یه نوزاد رو دیده ...

سوار قطار میشم  جمعیتی که صبح زود دارن میرن سر کار بعضیهاشون نشستن و بقیه ایستادن. از تو شلوغی به زور خودمو به طبقه پایین ترن میرسونم تا جایی رو که قبل از سوار شدن از تو پنجره شکار کردم رو بگیرم خلاصه به صندلی میرسم و میشینم و شروع میکنم مردم رو دید زدن چرا که اصولا غور کردن در حالات مردم جزو تفریحات شنیع بنده است و جناب همسر از این کار بنده سالهاست که به ستوه آمده اند اول از همه میرم سراغ دختر و پسری که مشغول اعمال منافی عفت هستندبرای مایی که تو مملکتمون زن و شوهر ها در حضور جمع باید وانمود کنند خواهر برادرن خوب طبیعیه که ابراز محبت دو نفر اونم در ترن موضوع جالبی برای فضولیه بعد توجه ام جلب میشه به یه زن آسیایی که داره با یه خانم پیر استرالیایی حرف می زنه و زار زار گریه میکنه هواسم رو جمع میکنم چیزی سر در نمی یارم داره راجع به مادرش یه چیزایی میگه که حتما به رحمت خدا رفته همینطوری مشغول قوی کردن listening ام هستم که یه دختر کوچولو با موهای طلایی دامن سفیدو تاپ صورتی می یادو ازم اجازه میگیره که کنارم بشینه یه کتاب قطور هم دستشه یه چیزی تو مایه های مفاتیح خودمون به نظر می یاد ۸-۹ سالش باشه پشت سرش یه پسر با همون موها ولی کم سنو سال تر از دختر می یادو اونطرفتر می شینه پسر یه کتاب پر از عکس دستشه تا میشینه شروع میکنه به خوندن به دختر نگاه میکنم صفحه سی صدو خورده ای رو باز میکنه و بدون توجه به اطرافش غرق خوندن میشه به بالای صفحه نگاه میکنم هری پاتر میخونه منم باهاش چند خطی رو همراهی میکنم چند دقیقه بعد به یه ایستگاه که میرسیم مادرشون از بالای پله ها صداشون میکنه پیاده میشن اما هنوز سرشون تو کتابه  دوباره به اطرافم نگاه میکنم به جز اون دو تا عاشق که همچنان مشغولن و اون خانومهایی که گریه میکنن همه سرهاشون پایینه دارن مطالعه میکنن  به بیرون نگاه میکنم به آفتابی که از پشت سقفهای قرمز شیروانی اونور رودخونه داره بالا میاد و  به قطاری فکر میکنم که هر روز از روی پل رد میشه و تو ذهنش هزار تا قصه داره از قصه هایی که مسافرهاش میخونن...

من اینجا با کلی دردسر فیلم میبینم اینترنتمون پر سرعته اما محدود. صبحها فکرکنم۲۰GBباشه که من صبحها دانلود میکنم شبها میبینم چون از ساعت ۱۲ ظهر تا ۱۲ شب ۱۴Gداریم که باید تا یک ماه باهاش سر کنیم و کلی این برنامه نیاز به مدیریت داره وکلی باید به خاطرش با همسر محترم جنگ و جدل کردآخه اون هم پا به پای من کارتون میبینه و برنامه ۹۰و...حالا تصورش رو بکنید با این بدبختی سریال دانلود کنی یکیش بشه سریال بیداری که اون ترنج با اون بازیه افتضاحش حال آدم رو بهم میزنه و دیدن قیافش برای گند زدن به یک روز من کافیه بعد اسم علی مصفا رو با لیلا حاتمی میبینی شبها بیدار میشینی که یک سریال خوب ببینی به نظرم اونم چنگی به دل نمیزنه البته برای قضاوت زوده ولی چشمم آب نمیخوره .با این همه تمام هفته رو برای حلقه سبز منتظر میمونم دوستش دارم خیلی بازم حاتمی کیا!دکتر غریب رو هم میبینم راستی شما که تو ایران هستید اینقدر اینها رو دنبال میکنید؟اینجا این سریالها تنها پل ارتباطی من هستش با ایران اینجوری وقتی برگردم میفهمم شاسقین (تو چارخونه) کیه یا( این اعصاب منه ) یعنی چی.فکر کنید یه بیچاره ای از یه گوشه دنیا بعد از سریال شبهای برره میومد ایران اگر این سریال رو ندیده بود تو مکالمات روزمره خیلی چیزها رو نمیفهمید ولی من دوست ندارم اومدم ایران مثل عقب افتاده ها باشم یکی از دوستان میگفت اونهایی که بعد از چند سال از خارج برمیگردند مثل عقب افتاده ها میشن !شاید به این دلیلی باشه که من توضیح دادم!

راستی شما هیچ میدونید من بی چاره بدون بر چسب فارسی تایپ میکنم؟بدونید که یکی از سخت ترین کارهای دنیاست

نگاه غمگینی داره اما  با اعتماد به نفس و تواناست. به شوخی های چند تا پسر ایرانی شادو شنگول کلاسمون با خنده پاسخ میده اونا با تیکه هایی که ازسریال چهارخونه گرفتن دایم بهش میگن چیکککار میکنی؟و اون میخنده آخه اون هیچی از نوع نگاه ایرانیها به افغانیها نمیدونه!همیشه لباسهای تیره میپوشه یه شال حریر هم دور گردنش میاندازه به نشان اصالت قبیله ایش بیست سالشه اما نه مثل بیست ساله ها از کشورهای دیگه خیلی بزرگتر تراز سنش به نظر میاد تو نگاه و رفتارش میتونی مجسم کنی تمام زخمهای پنهانش رو از جنگ و آوارگی ازخشونت و نابرابری از درد و درد و درد...

چند سال تو پاکستان زندگی کرده شاید یکی از خوشبخت ترین دخترهای افغان باشه انگلیسی رو به مدد درس خوندن در پاکستان خوب حرف میزنه فارسی رو هم با لهجه قشنگ دوم تو چارخونه و اردو که زبان مردم پاکستان هستش .چند ماهیه که با خانواده اش به استرالیا مهاجرت کردن حتی اینجا هم حق نداره موهاش رو کوتاه کنه چون دخترهای افغان باید موهاشون دست نخورده باشه تا قبل از ازدواج .بهم میگه که موهاش سنگینی میکنه رو سرش یعنی اون باید منتظر باشه شوهر کنه تا بتونه موهاش رو کوتاه کنه و چقدر سخته تحمل این نابرابریها تو کشوری مثل اینجا که زنها اینقدر آزادند. اسمش گل(گل گلاب) قیافش با هم وطنهاش که من تو ایران دیدم فرق داره شبیه جنوبیهای خودمونه  اون الان یکی از دوستهای خوب منه ومن در جواب حرفش که میگه ما ایرانیهارو خیلی دوست داریم سکوت تلخی میکنم نباید بهش بگم که ما افغانیهارو آدم حساب نمیکردیم اونها فقط کار میکردن برج میساختن وتو اطاقکهای گلی نیم ساخته زندگی میکردن تو زمستونهای سرد و تابستونهای داغ  حالا هم بهشون میگن که باید برگردن به کشورشون کسی نمیدونه اونا حق داشتن عاشق دخترهای ایرانی بشن؟اگه شده باشن چی؟تا قبل از اینکه بیام اینجا نمیدونستم که ما ایرانیها چه قدر نژاد پرستیم! کسی به اونها به چشم انسان نگاه نمیکنه و حالا هم که داره همشون رو از ایران اخراج میکنه د-و-ل-ت مهرورز!

سه تا پست تو یه روز نشون از بیکاریه آدم میتونه باشه شایدم خبری خوش.به سلامتی و میمنت همسر ما هم قبول شد و بعد از دو سال تلاش و سختی میتونه بره سر کار خودش و دندونهای خلق اینجارو سرویس کنه پس با این حساب ما باید دوباره کوچ کنیم فقط امیدوارم که مارو به سمت کویر که نواحی مرکزیه استرالیاست نفرستن که واقعا غم انگیزناک میشه ...

من هستم همین جا در حوالی اقیانوس پر تلاطم و دریاچه های ساکن و بی صدا تقلا میزنم با خوابهای پریشانم و هر لحظه موج میزنم با هجوم بی امان دلشوره هایی که تمامی ندارد هنوز هستم به انتظار پایانی که میدانم هرگز نمی آید ....

 

پی نوشت:و معنی و مفهوم آن اینست که منتظر شنیدن جواب مصاحبه آقای .س. هستم و از اضطراب نفسم بالا نمی یاد جوابش که اومد حتما اینجا مینویسم

سلام میدونید چرا گفتم سلام چون پست دیروز من خواننده داشته و من بسی خوشحالم که کسی اومده اینجا رو خونده شایدم نباید برو خودم بیارما ولی چه کنم خیلی ذوق کردم.امروز کلاس زبانم شروع میشه ولی من دلم نمیخواد برم آقای .س. صبح ازم پرسید نمیری سر کلاس امروز ؟من:اوووووم( آخه دیروز هم پیچوندم) اون:نمیفهمم تو چرا اینقدر تنبلی؟اگه میخواستم اول کاری اینجا بی تربیتی بنویسم میگفتم چرا.... شما فهمیدید آره؟ای شیطونا !حالا دارم فکر میکنم پا شم برم بلکه دو خط خارجی یاد بگیرم از این حالت خنگی در بیام البته خوانندگان احتمالی فکر نکنید بنده خنگما!! از خوندن اینجا صرف نظر نکنید ها ؟وضعم اونقدرها هم بد نیست راستی  .س. هم امروز امتحان داره اگه قبول شه ما باید دوباره باروبندیلمون رو جمع کنیم بریم rural areaکه میشه همون دهات خودمون بدم نیست! از شما چه پنهون ما چیزی که اینجا نداریم چهار تا بغچه است ور میداریم میریم دیگه ولی خوب اونجا دیگه از ایرانی میرانی هم خبری نیست حالا به نظرتون برم کلاس؟نرم؟

 

دیروز با یه دوست خوب بودم هم اسم خودم بود از اونهایی که به دلت میشینن سیم ثانیه. رفتیم با هم یه کمی ویترین مغازه هارو سیر کردیم و چند تا لباس پرو کردیم الکی بعدش هم کنار رودخونه پاهامونو دراز کردیمو از هر دری سخنی روز خوبی بود با یک یار موافق امروز هم .س.(همسر محترم) اورینتیشن داشت دیشبو تا صبح رو سر من راه رفت ولی الان زنگ زد که طرف خیلی خاطرشو خواسته تا فردا خدا چی بخواد

اومدن به اینجا خطا نبود یه تصمیم درست بوذ اما نه برای من وابسته نه برای دل بی قرار من چه قدر در روز بهتون فکر کنم خوبه چقدر دلم بگیره و نتونم حتی زار بزنم چقدر شبها خواب ببینم که ... اما راهیه که رفته شده و فقط باید صبور بود و منتظر